گلعذاری ز گلســـــــــــتان جهان ما را بس

زین چمن سایه آن سرو روان ما را بــس

من و همصحبتی اهـــــــــــل ریا دورم باد

از گرانان جهان رطل گران ما را بـــــس

قصر فردوس به پـــــاداش عمل می‌بخشند

مــــــا که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس

بنشین بر لب جـــــــــوی و گذر عمر ببین

کاین اشارت ز جهان گذران ما را بـــــس

نقد بازار جهان بنـــــــــــگر و آزار جهان

گرشمارا نه بس این سودوزیان مارا بس

یار با ماست چه حــاجت که زیادت طلبیم

دولت صحبت آن مونس جان ما را بـــس

از در خویش خــــدا را به بهشتم مفرست

که سر کوی توازکون و مکان ما را بس

حافظ از مشرب قسمت گله نا انصافیست

طبع چون آب و غزل‌های روان ما را بس